Na frasunek dobre Chianti ;-)

nie da się ukryć - jesteśmy w Chianti!

Czarny kogut i wszystko jasne. Wjeżdżamy w królestwo Chianti. Jak magnes coś mnie pcha w te same miejsca, które widziałam już pięć lat temu. Na liście nie może więc braknąć maleńkiego Montefioralle. Zjeżdżamy z obwodnicy florenckiej i już budzą się emocje, bo przed nami górki, pagórki...

Wszędzie otacza nas soczysta o tej porze roku zieleń, przetykana intensywną żółcią krzewów, których nazwy jeszcze nie ustaliłam ;-)

O urodzie pejzaży można mówić wiele, ale słowa jej chyba i tak nie oddadzą, a zdjęcia być może są tylko namiastką uchwyconej chwili.

Zagłębiając się w system coraz węższych i zdecydowanie lokalnych dróg docieramy do Montefioralle, panoramę osady najlepiej podziwiać od strony drogi SP101. 

A tu jakby czas stanął w miejscu. Ten sam parking – może nieco więcej zieleni, ten sam winobluszcz, oplatający jedną z bram wejściowych i ten sam spokój, zamknięty w ciasnych uliczkach. Nawet jeden z domków z kwiatami ten sam ;-). Obejście dostępnej dla turystów części zajmuje niespełna pół godziny, włącznie z robieniem zdjęć. Schodki prowadzące na wyższe kondygnacje pozostawiają jedynie smak tajemnicy.

pierwsze pejzaże w Chianti

panorama na maleńkie Montefioralle

znów w ciasnych uliczkach Montefioralle 

gdzieniegdzie piaskowy kamień ocieplają kolory kwiatów

Montefioralle i jego otoczenie

ktoś chętny? :-)

gdzieś w drodze do Radda in Chianti

Z Montefioralle jedziemy w stronę kolejnej perełki - Volpaia. To trochę nieplanowany postój, bo bardziej nastawialiśmy się na poszukiwanie dróg wysadzanych cyprysami, a ta w okolicy Volpai jest wyjątkowej urody. Samo miasteczko jest równie senne jak Montefioralle i tak samo urzekające. Wałęsamy się trochę uliczkami, chłód kamienia ożywiają wszelkie możliwe kolory róż, zasadzonych niemalże przy każdym domu. W międzyczasie robimy przerwę na obowiązkowe cappuccino.

między Radda in Chianti a Volpaia 

Volpaia

Volpaia - róże i cytryny ;-)

Volpaia

Volpaia

Ech… powtarzam się może ale jakże bajeczny jest przejazd z Volpaia do Castelliny in Chianti przez Radda in Chianti.

Wiosna wręcz eksploduje kolorami kwiatów. A Castellina in Chianti to kolejny nieplanowany postój. Tu zaopatrujemy się w jednym z wielu sklepików w wino, w tym obowiązkowo w Chianti Classico. Wszędzie kuszą degustacje.

Castellina in Chianti

Castellina in Chianti

coś nie wyszło? ;-)

Castellina in Chianti

dostałam kwiaty od Pana Męża ;-)

Naszym kolejnym celem jest przejazd do lokalnej winnicy Mazza, w której również i 5 lat temu zaopatrywaliśmy się wino. Nie ma tu może zbyt wielkiego wyboru, ale za to wina przednie, a i możliwość zakupu większej ilości takiego domowego, w dobrej cenie. 

3 l za 7 Euro? Ależ owszem;-). Wino to, zapakowane w szczelnie zamknięty worek ze srebrnej folii, zaopatrzone jest w sprytnie wmontowany kranik do rozlewania. Całość dodatkowo zapakowana w kartonik. O popularności tego wina świadczy obecność tzw. „lokalsów”, zaopatrzonych w liczne baniaki do napełniania.

Dojazd do winnicy odbywa się klasyczną szutrową strade bianche. Zatrzymujemy się przed starym opuszczonym budynkiem, oblanym wręcz czerwienią maków. Zaraz po drugiej stronie drogi nie kończące się krzewy winorośli.

daleko od szosy, czyli podążając strade bianche

uwielbiam takie "zderzenia" soczystej świeżości z elementami przemijania

a to już winnica Mazza  

czasem monotonną i uporządkowaną zieleń winnic ożywia kolor róż

Wracając warto zatrzymać się na chwilę na zrobienie tzw. "cyprysowej fotki" przy nieodległym agriturismo Casale dello Sparviero.

widok n a winnicę Casale dello Sparviero

Ponieważ pora jest idealna, w ramach powrotu robimy mały skok w bok do Certaldo, które również pamiętam z poprzedniego pobytu w Toskanii. Nie mieliśmy jednak wtedy okazji zobaczyć miasteczka za dnia. Nie tracąc czasu na poszukiwanie miejsca parkingowego, zatrzymujemy się niedaleko stacji kolejki, z której można się łatwo dostać do Alte Certaldo, tej bardziej interesującej części miasta.

Wybieramy wariant pieszego podejścia, które jak się okazuje, wcale nie jest takie mozolne. Spod murów roztacza się piękna panorama na okolice miasta, a na horyzoncie rysują się dość wyraźnie sylwetki wież San Gimigniano, odległego od Certaldo o jakieś 15 km.

Certaldo

Alte Certaldo

Na wszelki wypadek rezerwujemy stolik na kolację, w znanej mi już z pysznej kuchni, restauracji L'Antica Fonte. Do tawerny, z plakatu reklamowego, kusząco zaprasza z nieśmiało spuszczonym wzrokiem, piękna półnaga kobieta.

Zaletą tego miejsca, oprócz wspomnianych doskonałych posiłków, jest uroczo usytuowany ogródek, z rozległym widokiem na okolice.

Zanim jednak poddamy się rozkoszom podniebienia, robimy spacer po Alte Certaldo, z przyjemnością zapuszczając się w boczne uliczki od głównej Via Giovanni Boccacio (tu urodził się, zmarł i został pochowany ten słynny toskański pisarz). 

Alte Certaldo

pod murami Palazzo Pretorio

Via Boccaccio słynie nie tylko z domu mistrza, będącego wierną kopią oryginału, zniszczonego podczas wojennych bombardowań, czy Pałacu Pretorio z XII w. 

Pod numerem 11, warto zatrzymać się na chwilę w Caffeteria Bar Boccacio, na słynne fantazyjnie udekorowane cappuccino. Jeśli dodać, że każda filiżanka jest niepowtarzalnym dziełem sztuki, warto nawet nieco przepłacić ;-) 

a to już kreatywność personelu w Caffeteria Bar Boccacio przy Via Giovanni Boccacio 11  - cappuccino może nieco droższe ale fantazyjnie ubarwione ;-)

Tymczasem czas szybko płynie i o 19.00 meldujemy się w restauracji. Goście powoli wypełniają ogródek. W ramach przystawki zamawiamy bruschetty. Jedną z nich jest Bruschetta Tuscany z obłędną pastą, która stanie się chyba moją ulubioną. Jej składnikami jak doczytałam jest toskańska kiełbasa (bardziej do smarowania niż krojenia), czosnek, oliwa, sól i pieprz. Druga zaspokoiła moją ciekawość i wreszcie spróbowałam rozpływającej się w ustach słoniny z Colonnaty (Lardo di Colonnata).

Danie główne stanowią ravioli i gnocchi. Do tego oczywiście nie mogło zabraknąć wina, a w ramach deseru kieliszeczka limoncello.

w ogródku restauracji L'Antica Fonte  

W błogich nastrojach szwendamy się jeszcze chwilę nastrojowo oświetlonymi uliczkami miasta. Jest tak niespiesznie... a wszystko wokół zdaje się wyczekiwać...  

Alte Certaldo przed zmrokiem ...

foto: K. Sobiecki z moim skromnym współudziałem

Lukka - spełnione marzenie

Lukka – rodzinne miasto Giacomo Puccinego, które rozpalało moją wyobraźnię za sprawą czytanej jeszcze w czasach liceum, biografii kompozytora "Cyganeria i motyle".

My do Lukki udaliśmy się w ramach rozpoczęcia naszej toskańskiej przygody.

Przedtem jeszcze podjechaliśmy do Tobbiany, aby wziąć udział we mszy świętej, odprawianej przez Krzysztofa. Atmosfera nabożeństwa w małym kościółku, gdzie ludzi niewielu, ale każdy szczerze włączony w modlitwę, niesamowita. Dodać trzeba, że były również akcenty humorystyczne z udziałem dzieci, które przekazanie znaku pokoju rozumiały bardzo dosłownie i każdy z uczestników mszy został obdarowany uściskiem dłoni.
Zaraz po mszy i wypiciu filiżanki kawy u Małgosi ruszyliśmy w trasę.

Tobbiana

Fognano widziane z Tobbiany

Tobbiana

Pistoia z drogi w kierunku autostrady

Lukka jest specyficznym miejscem, nie tylko ze względu na atmosferę ale także i na fakt, że stare centrum miasta jest całkowicie zamknięte w murach z XVI w., stanowiących fortyfikacje obronne, nigdy zresztą nie przydatne. Pierścień murów ma ponad 4 km długości. Ważne więc, aby planując zwiedzanie miasta, zaparkować blisko muru, co nie jest tak proste. Nam udaje się znaleźć idealne wręcz miejsce tuż obok dworca kolejowego – idealne, bo nie dość, że tuż przy Porta San Pietro, to jeszcze zacienione. 

mury otaczające Lukkę

przejście w murach otaczających miasto

Po przejściu przez system korytarzy poprowadzonych w konstrukcji muru, trafiamy niemalże pod samą katedrę św. Marcina. Niestety inkrustowana marmurem fasada, pełna ażurowych elementów, jest w remoncie. Na dodatek przed kasą stoi dość długa kolejka turystów. Rezygnujemy więc z czekania aby jak najwięcej skorzystać z atmosfery miasta. Podziwiamy wybudowaną przed dziesięcioma wiekami dzwonnicę, do której w XIII wieku dodano jeszcze dwie kondygnacje. Te dwa etapy budowy dzwonnicy odcinają się wyraźnie, tworząc dwie części - ciemną u dołu i jasną u góry. 

katedra św. Marcina

okolice kościoła św. Jana i Piazza del Giglio

Kierując się w stronę Piazza Napoleone zaglądamy do kościoła św. Jana.  

Piazza Napoleone mnie oszałamia. Jego witalność, szpalery platanów, kawiarenki i bary pełne ludzi o tej porze, sprawiają że mocniej bije serce. Wzdłuż jednego z dłuższych boków placu ciągnie się Palacco Ducale, obecnie siedziba władz prowincji. Przed nim, w centralnej części stoi pomnik Marii Luizy Burbon. Udaje nam się znaleźć miejsce w jednym z lokali, gdzie na dobry początek naszego pobytu zamawiamy pizzę i oczywiście orzeźwiający Aperol Spritz.  
Widok na plac doskonały!

Piazza Napoleone

Nasz spacer kontynuujemy w kierunku Piazza San Michele z przepięknym kościołem. Może fasada świątyni nie jest tak imponująca jak ta katedry św. Marcina, podziwiamy jednak misterną, koronkową konstrukcję, w górnych częściach stanowiącą swoisty parawan. 

kościół San Michele

Stąd już zaledwie kilka kroków pod dom, w którym urodził się i mieszkał sam mistrz Giacomo Puccini. Na przyległym placu stoi nawet pomnik kompozytora.

pod domem mistrza

ojojoj ;-) miłość towarzyszyła nam niemalże wszędzie ;-)

na samych murach też można było oko zawiesić ;-)

Powoli wkraczamy w system ciasnych uliczek ścisłego centrum. Przy Via Fillungo zatrzymujemy się na chwilę, podejmując wspinaczkę na najwyższą wieżę w mieście - Torre delle Ore. Panorama jaka się z niej roztacza znakomita! Przede wszystkim wrażenie robi stojąca nieopodal, kolejna wysoka wieża - Torre del Guinigi, której osobliwym elementem jest dębowy ogród na szczytowym tarasie. 

Zdaje się, że dzwony nas polubiły, bo i tu na wieży zagrzmiał nagle w uszach ich głośny dźwięk, stawiający nas niemalże na równe nogi ;-)

Lukka z góry

panoram ciąg dalszy ...

Wałęsamy się dalej w poszukiwaniu Piazza Anfiteatro, mijając po drodze kościółek San Pietro Somaldi. 

kościół San Pietro Somaldi

Przez przypadek udaje nam się wejść na dziedziniec jednego z pałaców (najpewniej Brancoli Palace), niezwykle nastrojowy i pełen soczystej zieleni. Seria portretów obowiązkowa!

cudownie się tak zaplątać...

Piaza Anfiteatro zaskakuje. Niezwykłe miejsce, zajmujące dawny rzymski amfiteatr - stąd jego nazwa. Rzeczywiście plac ma kształt elipsy, a kamienice wzniesiono na murach trybun. Panuje tu swojska atmosfera, a niezaprzeczalną ozdobę fasad kilku domów stanowi suszące się pranie;-). 
Stąd obowiązkowo należy się udać pod kościół San Frediano, zbudowany w XII w. Nad głównym wejściem dominuje imponująca mozaika z Wniebowstąpieniem, otoczona misterną koronkową ramą. We wnętrzu szczególną uwagę zwraca chrzcielnica ozdobiona romańskimi płaskorzeźbami.

Piazza Anfiteatro

kościół San Frediano

kościół San Frediano

Jest już dość późno i zbliża się koniec pory opłaconego miejsca parkingowego, a w planie jeszcze Pałac Pfannera z przepięknym ogrodem.  Z żalem odpuszczamy, zwłaszcza że do samochodu czeka nas przynajmniej 3 km spacer. Tym razem idziemy wzdłuż wałów, spoglądając na ukryte wewnątrz centro, jeszcze o tej porze roku nie wypełnione przez tłumy turystów, których i tak tu zawsze mniej niż w innych słynnych zakątkach Toskanii.

A nas przyciąga zapach morza… Z Lukki kierujemy się lokalnymi drogami w stronę Viareggio – stolicy Versilii. Zaczynamy rozumieć na czym polega przewaga przejazdów autostradami. Ten około 25 kilometrowy odcinek zwykłą drogą pokonuje się niemalże w godzinę. Zwężenia, ronda, progi... oto główny powód.

Viareggio to nadmorski kurort, nie to nas jednak przyciąga. Owszem morze jak zawsze jest fantastycznie zobaczyć, posiedzieć chwilę na plaży, przede wszystkim chcemy trafić do polecanej przez Małgosię restauracji Stella, w której serwuje się ponoć rewelacyjne dania z owocami morza. Zanim jednak dostąpimy tych wszystkich przyjemności musimy uporać się ze skomplikowaną jak się okazuje operacją dokonania opłaty parkomatowej. W żadnym z tych, które stoją w pobliżu naszego miejsca nie sposób tego dokonać poza wydrukowaniem biletu na bezpłatne pół godziny. Trudno… zostawiamy karteczkę za szybą i idziemy nad morze. Jest już niedzielny wieczór a ludzi wokół wciąż sporo, większość naznaczonych świeżo zdobytą opalenizną opuszcza okolice mariny i leżącej tuż obok płatnej plaży. Siadamy na murku ciągnącym się wzdłuż molo, skąd otoczeni szumem morza, spoglądamy na nieco przymglone ale imponujące wysokością szczyty Alp Apuańskich. Jeszcze dzień i będziemy je mieć bliżej ;-)

Ech… jest tak romantycznie.

Viareggio - okolice mariny

Spacerujemy jeszcze trochę wzdłuż plaży i wracamy w kierunku wspomnianej restauracji. Lokal, do którego wchodzimy nieco nas zaskakuje. Po pierwsze nie ma w nim żywego ducha, po drugie wystrój jest nieco nietypowy, właściwie trudno jednoznacznie określić w kierunku jakiej stylistyki podąża właściciel.

Nauczyłam się jednak aby nie kierować się pierwszym wrażeniem, zwłaszcza w przypadku kuchni włoskiej. Jak się później okazuje zajmuje się nami sam właściciel, który zamiast podania karty opowiada wylewnie o dwóch daniach jakie chciałby zaproponować. Dodać należy, że my po włosku nie mówimy, pan również nie grzeszy angielszczyzną. Jakoś się jednak dogadujemy – ja wybieram spaghetti z owocami morza, mój małżonek pierożki ravioli. Wszystko stanowi dla nas istną tajemnicę. Nie wiemy ile zapłacimy, czy dostaniemy wino stołowe czy inne, będą przystawki czy nie. No cóż...

W ramach przekąski na stole ląduje koszyczek z pieczywem, oliwa i panierowane kawałki owoców morza czy ryb smażonych na bardzo gorącym tłuszczu. Chrupiące, pozostawiające niezapomniany smak, znikają w mgnieniu oka. Pojawia się też butelka białego wina o wdzięcznej nazwie Amor di Sole, podana w kubełku z lodem. Ma świeży, cytrusowy smak. Wciąż nie wiemy ile ta butelka będzie nas kosztować ;-))))

Danie główne to istna bomba. Na moim talerzu lądują nitki makaronu w lekkim sosie na bazie wina, przykryte piramidką muszli różnej wielkości, wśród których te najmniejsze są wręcz jak poezja. Zaskoczyła mnie ta różnorodność małży, aby je wszystkie wydobyć ze skorupki potrzebowałam z kwadrans.

Nie mniej smakowite były pierożki ravioli z ricottą, podane z małżami na wierzchu, skąpanymi w oliwie truflowej i połączonej z czosnkiem, pietruszką.

Najcudowniejsze miało się dopiero zacząć. W lokalu jednym z głównych elementów, stojących przy ścianie jest sprzęt grający z niezwykłą winylową płytoteką. Właściciel wyczuwając zainteresowanie "mojej połowy", zaczął znosić do stołu różne płyty, pokazując każdą z osobna i omawiając ją - po włosku oczywiście;-). Wiele z nich to klasyki sprzed lat: Dire Straits, Pink Floyd, Bee Gees itp. ale nie brakło też ciekawych klimatów disco w stylu lat 70-tych, czy muzyki z pogranicza elektronicznej lat 80–tych. Giuliano rozpierała duma gdy je prezentował, co chwilę też włączał nam nowe.

Opuszczając lokal podeszliśmy się z nim pożegnać. To było niesamowite! Gospodarz wyjął swoje ślubne zdjęcie w ramce, podprowadził nas pod kuchnię, zawołał z niej swoją żonę - również Giulianę, po czym ją przedstawił. Taka jest właśnie włoska gościnność i umiłowanie kultury jedzenia. To co się na nią składa to nie tylko to co na talerzu czy w kieliszku.

Aaaaa... i co również stanowiło spore zaskoczenie, cała kolacja wraz z kawą wyniosła nas ledwie 30 euro – nie do pomyślenia ;-)

W błogich nastrojach wróciliśmy do Fognano, myśląc już o kolejnym dniu w krainie Chianti.   

foto: K. Sobiecki z moim skromnym współudziałem