działo się, działo...

fot. Jerzy Sawicz

Minęły ponad dwa tygodnie od mojego ostatniego wpisu a tu tyle fajnych spraw się nazbierało ;-) Przede wszystkim - "uśmiechliwości ty nad poziomy wylatuj…" – obroniłam się, zamykając poniekąd pewien rozdział w moim naukowo-zawodowym życiu. To tak dodaje skrzydeł…
Dziś patrząc wstecz mogę przyznać, że cały ten etap był pasmem mega pozytywnych przeżyć i emocji, nawet biorąc pod uwagę ogromny stres jaki towarzyszył poszczególnym egzaminom czy samej obronie.

fot. Jerzy Sawicz

fot. Jerzy Sawicz

fot. Jerzy Sawicz

fot. Jerzy Sawicz

A w międzyczasie udało się zrealizować kilka sympatycznych plenerów. Pierwszy z nich poniekąd w ramach przygotowywania syna do konkursu wiedzy historycznej o Krakowie odbyliśmy w rejonie Nowej Huty a dokładnie w okolicach Krzesławic, gdzie znajduje się dworek Jana Matejki. Tyle lat mieszkam w Krakowie i wciąż mam poczucie, że tylu rzeczy jeszcze nie widziałam. Wspomniany dworek jest jedną z nich... Szkoda tylko, że światło nie dopisało… Będąc w tych okolicach podjechaliśmy jeszcze z Piotrkiem pod leżący nieopodal, znany nam już Kopiec Wandy. Stoi sobie przycupnięty tuż przy głównej drodze, prowadzącej z Krakowa do Sandomierza. Wystarczy zatrzymać samochód na poboczu i przejść jakieś 150m aby znaleźć się na jego szczycie. Niestety roztaczający się zeń widok nie jest tak urzekający jak z pozostałych bardziej znanych kopców ale warto tam pojechać aby po prostu być, zobaczyć...

Natomiast tuż po obronie korzystając z pięknej wiosennej pogody zorganizowaliśmy dwa spacery, jeden po centrum starej części Krakowa, drugi dnia następnego po okolicach Zakrzówka.

Zakrzówek nie jest już dla nas wielką atrakcją, zważywszy na fakt że bywamy tam od czasu do czasu, jednakże po raz pierwszy mieliśmy okazję oglądać zbiornik niemalże całkiem skuty lodem. Niesamowite wrażenie.

Evviva l’arte

W ramach odstresowania się przed moim ostatnim już egzaminem, wybraliśmy się 25 lutego do Gorlic, gdzie w Galerii Sztuki „DWÓR KARWACJANÓW” odbył się wernisaż mojego brata. Wystawa została zorganizowana w sali im. prof. Włodzimierza Kunza - a piszę o tym ponieważ w tym samym czasie, piętro wyżej zaprezentowano również prace Romana Raczka - znanego w regionie artysty.

Wernisaż rozpoczął się o godzinie 18.00 i zgromadził całkiem sporą liczbę gości. Część oficjalna - wspólna dla obu artystów odbyła się w przestronnej sali im. ks. Bronisława Świeykowskiego a uświetnił ją między innymi krótki koncert młodego pianisty. Po serii wszystkich przemówień i ogólnej prezentacji, zebrani goście mogli oddać się urokowi prac twórców.

Tak jak wspomniałam prace mojego brata zostały zgromadzone w oddzielnej kameralnej sali. Muzyczną otoczkę tworzył zaproszony duet gitarowo - klawiszowy, grający znane i lubiane standardy. W tak miłych okolicznościach - z kieliszkiem czerwonego wina i ciastkiem autorstwa mojej mamy - można się było wreszcie oddać miłej kontemplacji.

Pewnie trudno w moim przypadku liczyć na obiektywną ocenę prac Krzyśka, ale nie mając ostatnio kontaktu z twórczością brata mogę śmiało powiedzieć, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Jego prace nabrały kolorów, tematycznie wkroczyły w nieznane dotąd rewiry. Niekiedy są zabawne, lekkie i po prostu uśmiechliwe ;-)).

Muszę jednak podkreślić, że całości dopełniły ramy, które same w sobie są artystycznym cackiem ale z obrazem tworzą przemyślaną i spójną jedność.

Poniżej kilka zdjęć z wystawy naszego rodzinnego autorstwa B&K a dodatkowo umieszczam link z oficjlnej strony Muzeum - Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach.

A po wernisażu?... cóż... po to taszczyliśmy do samochodu cały sprzęt narciarski aby następnego dnia dla odmiany poszusować trochę na stokach Magury Małastowskiej, gdzie miałam przyjemność zjeżdżać poraz pierwszy dwa tygodnie wcześniej. Pogoda może nie tak wspaniała jak poprzednio ale za to sceneria... wprost bajeczna. Wszędzie ogromne ilości śniegu i nawet gałęzie drzew wyglądały jakby otuliły je puchate białe poduchy.